در روزگاری بسیار دور، زمانی که آسمان صاف‌تر و ستاره‌ها درخشان‌تر بودند، مردی نیکوکار به نام ابراهیم (ع) زندگی می‌کرد. او چنان به خداوند یکتا عشق می‌ورزید که دلش همیشه از مهربانی پُر بود. خداوند نیز هدیه‌ای گرانقدر به او عطا کرد: پسری مهربان و خردمند به نام اسماعیل (ع).